راه های مقابله با حریق در ساختمان های مرتفع

راه های مقابله با حریق در ساختمان‌های بلند، باید به این موارد توجه کرد:

1. ارزیابی اولیه: هنگامی که به یک حادثه حریق پاسخ می‌دهید، فرمانده عملیات باید یک نقشه ساده برای مقابله با حادثه در ذهن داشته باشد.

2. اطلاعات اولیه: اطلاعاتی مانند مکان تماس، وجود مواد خطرناک یا شیمیایی در ساختمان، نوع ساختمان و خطرات مرتبط با آن (مانند تعداد ساکنین و نحوه دسترسی) بسیار حیاتی هستند.

3. دسترسی به ساختمان: بررسی دسترسی به ساختمان برای آتش نشانی، ایستگاه‌های آب و سیستم‌های آتش نشانی ثابت.

4. تجهیزات خاص: نیاز به تجهیزات خاص مانند واحدهای تولید کف، ابزار و تجهیزات آبرسانی برای مقابله با حریق.

5. نصب تجهیزات و لوله‌کشی: استقرار صحیح تجهیزات آتش نشانی و لوله‌کشی مناسب برای تأمین آب.

این موارد باید همیشه مد نظر قرار گیرند تا در صورت بروز حریق، پاسخگویی بهینه و مؤثری ارائه داده شود.

محل مناسب برای قرار دادن تجهیزات بیرونی نجات و اطفاء حریق، مانند نردبان موتوری و مانیتورهای آبپاش، ضلع جلو یا مجارو ساختمان است. تجهیزات دیگر باید در نزدیکی ساختمان مستقر شوند.

اما تجهیزات اصلی موجود در محل حادثه، همچنین لوله‌کشی و گستردن شلنگ‌های آتش نشانی نباید باعث ضعیف شدن توانایی عملیاتی این تجهیزات شود.

ارزیابی در محل زلزله

برای تأیید آدرس حادثه، باید ساختمان را بررسی کرده و نشانه‌های آتش‌سوزی را بررسی کنیم. همچنین باید افرادی که احتمالاً درگیر حادثه یا مجروح شده‌اند را پیدا کنیم و از آن‌ها اطلاعات بگیریم.

فرمانده عملیات باید از نگهبان ساختمان، مدیریت، ساکنان و در صورت امکان، از فردی که به آتش‌نشانی تلفن زده بود، اطلاعات بیشتری جمع‌آوری کند. این اطلاعات شامل نوع و مکان آتش و نقشه ساختمان می‌باشد. اگر در ساختمان پانل خودکار اعلام حریق نصب شده باشد، باید آن را هم بررسی کنیم.

باید به سرعت وضعیت آتش‌سوزی را بررسی کرده و اگر وضعیت به گونه‌ای است که با ابزارها و تجهیزات موجود نمی‌توان آتش‌سوزی را مهار کرد، نیاز به درخواست نیروهای اضافی داریم.

شرایط اولیه هنگام شناسایی حریق در طبقات بالا

همه عملیات بر اساس شرایط محیطی و تعداد آتش‌نشانان حاضر در محل انجام می‌شود.

برای ایمنی کار، باید برق و گاز ساختمان را قطع کنیم.

هماهنگی با خدمات اضطراری مانند شماره‌های ۱۱۵ و ۱۱۰ برای کنترل وضعیت لازم است.

یک تیم سه نفره با دستگاه‌های تنفسی برای بررسی ساختمان و تخلیه افراد و سپس اطفای حریق باید مستقر شوند.

حداقل دو دستگاه آتش‌نشانی باید اعزام شوند تا به مراتب عملیات را تسریع و تسهیل کنند.

اقدامات اولیه در محل درصورت نیاز 

پس از خاموش کردن حریق، نیاز به خدمه های مختلفی از جمله افراد عملیاتی، کارشناسان ایمنی، بررسی علت حریق، و حتی صاحبان کالا برای ورود به محل حریق‌زده و انجام اقدامات مختلف، احساس می شود.

در این فرایند که ممکن است ساعت‌ها یا حتی روز‌ها طول بکشد، گازها و بخارات مختلفی به محیط منتشر می‌شوند که شامل مواد بسیار خطرناک مانند مونوکسید کربن، دی‌اکسید گوگرد، سیانید نیتروژن، اکسید نیتروژن، فرمالدئید، بنزن و فسژن هستند.

این مواد شیمیایی خطرناک حتی اگر قابل دیدن نباشند، می‌توانند برای سلامتی افراد که در محل حضور دارند، خطرناک باشند.

ماسک‌هایی که افراد استفاده می‌کنند، در برابر این مواد خطرناک کمک زیادی نمی‌کنند، زیرا این مواد حتی در غلظت‌های کم هم می‌توانند برای افراد آسیب‌زایی باشند.

دوقلوهای سمّی

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که در دود حاصل از آتش‌سوزی، غلظت بالایی از سیانید نیتروژن نیز وجود دارد. این گاز می‌تواند به آتش‌نشانان آسیب برساند و حتی باعث حملات قلبی ناگهانی شود، به خصوص در حالت‌هایی که دودی حاصل از سوختن موادی که حاوی کربن و نیتروژن هستند، می‌باشد. غلظت این گاز در محیط‌هایی که افراد در آن‌ها کار می‌کنند، ممکن است بیشتر باشد.

این گاز سمی می‌تواند باعث اختلال در استفاده از اکسیژن شده و نارسایی اکسیژنی در بدن شود، که باعث مشکلات قلبی و عروقی می‌شود. سیانید نیتروژن از سوختن موادی مانند لمینیت‌ها، مواد مصنوعی، فوم‌ها، پلاستیک‌ها و چوب تولید می‌شود، که بسیاری از این مواد در وسایل روزمره مانند پارچه‌های مبلی وجود دارند.

همچنین، مونوکسید کربن نیز یک گاز سمی دیگر است که اغلب در دود حاصل از آتش‌سوزی وجود دارد و باید از سنسورها و دتکتورهای خاص برای تشخیص آن استفاده شود.

وقتی این دو گاز سمی در یک محیط به همراه باشند، تأثیرات نامطلوب آن‌ها به شدت افزایش می‌یابد و برای سلامتی افراد خطرناک است.

مناطق پر خطر آتش سوزی

تحقیقات انجام‌شده توسط متخصصان آتش‌نشانی نشان می‌دهند که محصولات و مواد حاصل از حریق می‌توانند خطرات جدی ایجاد کنند.

به همین دلیل، تیم‌های آتش‌نشانی به منظور بهبود هماهنگی و تعامل در زمان وقوع حریق، استانداردهای عملیاتی را بهبود داده‌اند.

اکثر تیم‌های آتش‌نشانی پیشرفته در جهان، دستورالعمل‌های استانداردی را برای شناسایی و ایمنی در مواجهه با محصولات حریق در ساختمان‌های شهری و صنعتی دنبال می‌کنند.